Batı destekli despotların kapı dışarı edilmesiyle birlikte politikalar sonsuza dek değişmiştir. Bu durumda devrim ne kadar uzağa yayılabilir?
İnsanların, kendilerini on yıllardır döven sopayı öpmeyi reddetmeleri ya da buna aldırmamaları, Arap ulusunun tarihinde yeni bir faslı açmış durumda. Araplar veya Müslümanların demokrasiye düşman olduğuna dair gülünç yeni muhafazakâr düşünce, ateşteki parşömen kağıdı gibi yok oldu.
En mutsuz olanlar, böylesi düşünceleri destekleyenler görünüyor: İsrail ve onun Avrupa ile Amerika’daki lobicileri; silah sanayii, bunu yapabilirken satabildiği kadar çok satmaya çalışıyor (İngiltere başbakanı, Abu Dabi Silah Fuarı’nda ölüm taciri gibi davranıyor); ve Suudi Arabistan’ın kuşatılmış muktedirleri, salgının kendi zalim krallıklarına sıçrayıp sıçramayacağını merak ediyor. Şu ana kadar despotlardan birine sığınma tanıdılar, ancak zamanı geldiğinde kraliyet ailesi nereye sığınmaya çalışacak? Patronlarının, kendilerini törensiz bir biçimde ve her zaman demokrasiyi desteklediklerini iddia ederek çöpe atacaklarının farkına varmalılar.
Avrupa ile bir karşılaştırma yapılacaksa, bu karşılaştırma, devrimci ayaklanmaların sadece Britanya ve İspanya’ya uğramadığı –diğer taraftan Kraliçe Victoria, Çartistleri aklına getirip korksa da- 1848 ile olur. Victoria, Belçika Krallığı’nda mahsur kalan yeğenine yazdığı mektupta duygudaşlığını ifade ediyor, fakat “hepsinin yataklarında katledilip edilmeyeceğini” merak ediyor. Tacını veya değerli taşlarla örülmüş başörtüsünü taktığı kafası endişe ile dolu ve yabancı bankalarda saklamış milyarları var.
Arap halkı, 1848’deki Avrupalılar gibi yabancı egemenliğine karşı savaşıyor (son yapılan kamuoyu yoklamalarından birine göre Mısırlıların yüzde 82’si ABD’ye olumsuz bakıyor); demokratik haklarının ihlaline karşı, kendi gayrimeşru servetleriyle körleşmiş seçkinlere karşı ekonomik adalet için savaşıyor. Bu, öncelikle İngiliz kalıntılarını bölgenin dışına kovmakla ilgilenen ilk Arap milliyetçiliği dalgasından farklı. Nasır yönetiminde Mısırlılar Süveyş Kanalı’nı kamulaştırdılar ve İngiltere, Fransa ve İsrail tarafından işgal edildiler –ancak bu Washington’ın izni dışında oldu ve bu nedenle çekilmek zorunda kaldılar.
Kahire muzafferdi. İngiliz destekçisi monarşi 1958’de Irak devrimiyle devrildi, Şam’da radikaller iktidarı ele geçirdi, yaşça büyük bir Suudi prensi saray darbesi denedi ve başarısız olunca Kahire’ye kaçtı, Yemen ve Umman’da silahlı mücadeleler patlak verdi ve aynı anda üç başkenti olan bir Arap ulusundan epey bahsediliyordu. Bir yan etkisi, genç, yarı-aydın bir subayı, Muammer Kaddafi’yi iktidara getiren Libya’daki alışılmadık darbeydi. Kaddafi’nin Suudi düşmanları, sürekli darbenin Uganda’da İdi Amin’i iktidara iten darbede olduğu gibi İngiliz istihbaratı tarafından tezgahlandığında ısrar ettiler. Kaddafi’nin sözde milliyetçiliği, modernistliği ve radikalliğinin tamamı, karaladığı kısa bilim kurgu öyküleri gibi şovdan ibaretti.
Hiçbir zaman kendi halkına yardım eli uzatmadı. Petrol zenginliğine karşın Libyalıları eğitmekten, onlara sağlık hizmeti vermekten ya da konut edinme desteği vermekten kaçındı, zenginliği yurtdışındaki en mantıksız projelerle çarçur etti –bunlardan biri sosyalist ve komünist Sudanlı muhalifleri taşıyan bir İngiliz uçağının yönünü değiştirmek ve onları asılmaları için yakın arkadaşı diktatör Gaafar Nimeiry’ye teslim etmekti, böylece her gün şahit olduğumuz biçimde ülkedeki radikal değişim ihtimalini ortadan kaldıracaktı. Kendi ülkesinde, iktidarda kalmak için bunları bölüp satın alabileceğini düşünerek sert kabile yapısını korudu. Ama daha fazla değil.
İsrail’in 1967’deki Altı Gün Savaşı ve zaferi, Arap milliyetçiliğinin ölüm çanını çaldı. Suriye ve Irak’taki öldürücü savaşlar, Washington tarafından kutsanan sağcı Baas sempatizanlarının zaferine neden oldu. Nasır’ın ölümünden ve halefi Saadet’in İsrail'e karşı 1973’te büyük kayıplar vererek kazandığı zaferden sonra Mısır’ın askeri elitleri buna bir son vermeye karar verdi, ABD’den her yıl milyarlarca dolarlık destek almayı ve İsrail ile bir anlaşma yapmayı kabul etti. Bunun karşılığında, diktatörleri uzun bir süre Saddam’a yapıldığı gibi Avrupa ve Amerika tarafından devlet adamı olarak onurlandırıldı. Keşke bir milyondan fazla ölüm ve beş milyondan fazla öksüz çocuk yaratan korkunç ve yıkıcı bir savaş ve işgal yerine, Saddam’ın halkı tarafından iktidardan indirilmesine izin verselerdi.
Ekonomik krizle tetiklenen Arap devrimleri, kitle hareketlerini harekete geçirdi, ancak yaşamın tüm yönleri sorgulanmadı. Sosyal, politik ve inançsal haklar Tunus’ta şiddetli tartışmaların konusu oldu, ancak şu ana kadar başka yerde olmadı. Seçim mücadelelerinin, Arap liberalizmi ile Türkiye ve Endonezya’da iktidarda olan İslamcı güçleri kendine model alan ve ABD’nin kucağına oturan Müslüman Kardeşler’de vücut bulan liberalizm arasındaki çekişmeler şeklinde geçeceğinin bir işareti olarak, ortaya yeni siyasi partiler çıkmadı.
Bçlgedeki’deki Amerikan hegemonyası yamultuldu, ancak parçalanmadı. Despot yönetimler sonrası dönem, yeni ve yıkıcı olan demokratik sistemle ve umarım sosyal ve politik hakları kutsal kabul eden yeni anayasalarla daha bağımsız olacak gibi. Ancak Mısır ve Tunus’ta ordu, hiçbir şeyin aceleye gelmeyeceğini garantiye alacak. Avrupa ve Amerika’nın büyük endişesi Bahreyn. Eğer Bahreyn’in muktedirleri iktidardan indirilirse, Suudi Arabistan’da bir demokratik devrimi önlemek zor olacak. Washington bunun gerçekleşmesini göze alabilir mi? Veya Vahabi kleptokratları iktidarda tutmak için silahlı güçlerini mi konuşlandıracak?
Bundan birkaç on yıl önce Iraklı büyük şair Muddafar al-Nawab, despotların Arap Zirvesi olarak tanımlanan toplantılarına sinirlenerek soğukkanlılığını kaybetmişti:
...Mübarek, Mübarek
Zenginlik ve sağlık
BM’ye haberleri faksla
Camp ve David’den sonraki ibne (Camp David’e gönderme ile bu anlama gelen Camp kelimesini kullanıyor, ç.n.)
Tüm ibnelerin babası
Babanın kokuşmuş parçasına;
Bedenlerinizin pis kokusu burun deliklerinizi istila ediyor
Sahtekâr Zirvesi
Liderler
Suratlarınız karalansın;
Sizin iğrenç göbekleriniz
Sizin çirkin şişman kıçlarınız
Neden sürpriz olsun ki
İkisi de suratlarınıza benziyor...
Zirveler... zirveler...zirveler
Keçiler ve koyunlar toplantısı,
Ahenkli yellenmeler,
Zirve olsun
Zirve olmasın
Zirve karar versin;
Her birinize ve hepinize tükürüyorum
Krallar... Şeyhler... Dalkavuklar...
Başka her neyse, Arap zirveleri bir daha aynı olmayacak. Halk, şaire eşlik ediyor.
http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2011/feb/22/arab-1848-us-hegemony-dented adresinde yayımlanan makaleden çevrilmiştir.
Hapiste olan Filistin Halk Kurtuluş Cephesi (FHKC) Genel Sekreteri Ahmed Saadet, 20 Şubat 2011’de, Mısır devrimini, başarısını ve Mısır halkının yozlaşmış Mısır rejimine karşı kazandığı zaferi selamladığını ifade ettiği bir mesaj yayımladı.
Saadet, mesajı, kendisini Nafha Hapishanesi’nde ziyaret eden bir Filistinli Mahkûmlar Derneği avukatı aracılığı ile yayımladı. Halen tecritte tutulan Saadet’in, dış dünya ile kısıtlı iletişim olanaklarına sahip ve diğer mahkûm ve aile ziyaretlerinin engellendiği gibi genellikle dışarıdan kitap ve medya araçları da içeri alınmıyor.
Filistinli Mahkûmlar Derneği, Saadet’in Mısır devrimini kutladığını açıklamak için sabırsızlandığını söyledi. Saadet, Mısır devriminin, halkın, bilhassa gençler ve halk sınıflarının azim ve iradesinin zaferi olduğunu, bu ulusal demokratik hareketin, temelini zulüm ve yoksulluğun oluşturduğu, zorbalık yolsuzluğun temel dayanağını oluşturan eski rejimin tüm kurumlarınının tasfiyesi ve denetiminin veto edilmesi, bunun kalıntıları üzeribnde modern demokrasinin kurulması yolunda yönetimin devrilmesiyle işe başladığını söyledi.
Saadet mesajında, bu devrimin en önemli kazanımının biçim ve içeriği özgürlük ve demokrasi ilke ve değerlerine, sosyal adalete dayanan, meşruiyetini Mısır halkının tüm akımlarını kapsayan açık ve adil bir demokratik seçimden alacak olan sivil bir devletin yapılanması olacağını söyledi. Saadet, yeni demokratik Mısır’da, emperyalist küreselleşmenin ekonomik ve politik sistemine bağımlılık zincirlerinin kırılması ve Mısır’ın kültürel ve politik tarihte bir lider olarak rolü ve statüsünün, Arap özgürlük hareketi içinde bir kuluçka makinesi ve Arap halkını birleştirici bir güç olarak yeniden yapılandırılmasında, kitlelerin katılımının önemini vurguladı.
Saadet ayrıca, Tunus ve Mısır halkının zaferlerinin, tüm yozlaşma, zorbalık ve baskı sistemlerinin alaşağı edilmesi için Arap halkının özgürleşmesine büyük etkide bulunmasının doğal olduğunu ve zaferin kendi ulusal meselelerinin çözülmesinde de büyük ve olumlu etkileri olacağını söyledi. Saadet, Filistin halkının şimdi bölünme ve işgali alt etmesi ve Filistinlilerin meclisini, özellikle de Filistin Kurtuluş Örgütü’nü yeniden inşa etmesi için ulusal birliğe erişmesi gerektiğini sözlerine ekledi.
http://www.pflp.ps/english/?q=comrade-saadat-celebrates-egyptian-revolution-and- adresinde yayımlanan mesajdan çevrilmiştir.
Filistin Halk Kurtuluş Cephesi (FHKC), Muammer Kaddafi yönetiminin Libya halkına yönelik uyguladığı katliamı kınadı. FHKC, “kahraman Libya halkına karşı gerçekleştirilen bombardıman ve katliama hemen bir son verilmesini" talep ederek göstericilerin Kaddafi yönetimi tarafından öldürülmesini kınadı. Açıklamada, Libya halkının ve onların haklarının korunması istenirken, Libya halkının ve Arap kitlelerin özgürlük, insani ve ulusal onur, demokrasi, sosyal adalet taleplerinin ve çürüme ve diktatörlüğe karşı kavgalarının FHKC tarafından desteklendiği vurgulandı. Açıklamada, ilgili uluslararası kuruluşlara, Libya sokaklarında halkın kanının dökülmesini durdurmaları için acilen harekete geçmeleri çağrısı yapılırken, “Cani yönetim, yurdun ve insanlarının esareti pahasına kendi iktidarından ve dirliğinden başka bir şey düşünmüyor” denildi.
Cephe, herkesi Libya halkıyla dayanışmaya çağırırken, bütün demokratik kitle örgütlerini, ulusal ve İslami güçleri Cuma günü Ramallah’taki Manara Meydanı’nda yapılacak olan Libya halkına ve Arap kitlelere destek gösterisine davet etti.
http://www.pflp.ps/english/?q=pflp-condemns-gaddafi-regimes-massacres-against-li adresinde yayımlanan metinden yararlanılarak hazırlanılmıştır.
İngiltere’nin başkenti Londra’da bulunan London School of Economics (LSE) öğrencileri, okullarının Muammer Kaddafi yönetimiyle ilişkilerini protesto etmek ve Libya halkıyla dayanışmalarını göstermek amacıyla okulun üst yönetim yemekhanesini işgal ettiler.
Öğrenciler, okul yönetiminin bir açıklama yayımlayarak Muammer Kaddafi yönetiminin ve LSE mezunu olan oğlu Saif Kaddafi’nin gaddarlığını kınamasını talep ediyorlar. Öğrenciler aynı zamanda Saif Kaddafi’nin mezuniyetinin geçersiz sayılmasını ve Kaddafi Uluslararası Yardım ve Kalkınma Vakfı’ndan alınan yıllık 1.5 milyon sterlinlik bağışın reddedilmesini istiyor. Öğrencilerin bir başka talebi ise yönetimin gelecekte baskıcı rejimlerden yardım ve bağış almayacağının sözünü vermesi.
Okulun ikinci sınıf öğrencilerinden Niamh, Kaddafi yönetiminin eylemlerini kimsenin hoş göremeyeceğini ve üniversite yönetiminin insanları sakinleştirmek için sadece açıklama yapmasının yeterli olmadığını belirterek, “Verilen para kanlı para, bu hiçbir zaman LSE’nin parası değildi. Para, Libya halkına geri verilmeli” dedi.
Öğrenciler, arkadaşlarını kendilerine katılmaya çağırırken, İngiltere’de öğrenim hakkını savunmak için bu Perşembe yeni bir eylem günü düzenlenecek.
LSE öğrencileri daha önce de İsrail’in Gazze kuşatmasına karşı Filistin halkına destek vermek amacıyla işgal eylemi düzenlemişlerdi.
http://www.socialistworker.co.uk/art.php?id=24022 adresinde yayımlanan haberden yararlanılarka hazırlanmıştır.
Mısır'da bir deklarasyon yayımlayan çeşitli işkollarından bağımsız sendikacılar, taleplerini sıraladılar. İşçilerin talepleri arasında özelleşltirilen kuruluşların yeniden kamulaştırılması, Mübarek döneminin işbirlikçi sendikası Mısır Sendikalar Konfederasyonu’nun feshedilmesi, asgari ücret ve emekli maaşlarının yükseltilmesi gibi başlıklar yer alıyor:
Devrim – Özgürlük – Sosyal Adalet
Devrimdeki İşçilerin Talepleri
25 Ocak Devrimi’nin kahramanları! Biz ki; şu son zamanlarda Mısır çapında yüzbinlerce işçi tarafından gerçekleştirilen grevler, işgaller ve gösterilere tanıklık etmiş farklı çalışma sahalarından işçiler ve sendikacılar olarak, Mısır halkı ve kanları dökülen şehitler için, grevdeki işçiler de devrim hedeflerimizin tamamlayıcı birer parçası olabilsinler diye onların taleplerini birleştirmenin doğru olduğu inancındayız. Bu devrimin toplumsal yönünü teyit etmek ve temelinde bu devrimden yararlanmak isteyen çıkarcıların onun bu sosyal durumundan uzaklaştırılmasını sağlamalarını önlemek adına, sizlere haklı taleplerimizi bir araya getiren bir işçi programı sunuyoruz.
25 Ocak devriminden önce ortaya attığımız ve bu görkemli devrime zemin hazırlamış işçi talepleri şunlardır:
Devrimin kaynak oluşturduğu sosyal adalet ilkesini; yani yükselen fiyatlarla orantılı olarak düzenli artış gösteren işsizlik ödeneklerini gerçekleştirmek adına ulusal asgari ücret ve emekli aylıklarını yükseltmek, asgari ve azami ücretler arasındaki farkı ortadan kaldırmak -ve böylece azami ücret asgari ücretin 15 katı olamayacaktır.-
Koşullar ve kısıtlamalardan bağımsız sendikalar kurma hakkı ve bu sendikların ve yöneticilerinin korunması.
Mavi ve beyaz yaka çalışanların (bedenen ve masabaşı çalışanların), köylü çiftçilerin ve fikir emekçilerinin iş güvenliği hakkı ve işten çıkarılmalara karşı korunması. Sözleşmeli işçiler kadroya geçirilmeli ve işten çıkarılan işçiler geri alınmalı. İşçilerin geçici sözleşmeli olarak çalıştırılmalarını sağlayan tüm mazaretleri ortadan kaldırmalıyız.
Özelleştirilen tüm kuruluşların yeniden kamulaştırılması ve dağılmış rejim altında ulusal ekonomimizi harap eden bu rezil özelleştirme programının tam anlamıyla durdurulması.
Kuruluşları kötü gidişata sevk etmek ve satılmalarını sağlamak adına kadrolaşmalar sayesinde yerleştirilmiş rüşvetçi yöneticilerin tamamen ortadan kaldırılması,
Gençlere istihdam fırsatı yaratmak adına, emeklilik yaşını geçmiş ve ulusal gelirin 3 milyarını yemiş danışmanların istihdamını ortadan kaldırmak,
Fiyatları düşük tutmak ve yoksulların sırtına bunu yüklememek için mal ve hizmetler üzerindeki fiyat kontrol uygulamalarına tekrar dönülmesi.
Devrik rejimin kalıntılarına ve tasfiyesi için zarara uğrattıkları kurumlarda kadrolaşanlara karşı grevdekileri de kapsayan Mısırlı işçilere grev yapma, oturma eylemleri düzenleme ve huzur içinde gösteri yapma hakkı tanınması. Bizim görüşümüz, bu devrimin adil gelir dağılımına öncülük etmemesi durumunda, hiçbir şeye değmeyeceği yönünde. Toplumsal özgürlükler olmaksızın, özgürlüklerden bahsedilemez. Oy kullanma hakkı da beslenme hakkından bağımsız değildir.
Sağlık hizmetleri, üretimi artırma için vazgeçilmez bir koşuldur.
Devrik rejimde yolsuzluğun en önemli sembollerinden biri haline gelmiş Mısır Sendikalar Konfederasyonu’nun (ETUF) tasfiye edilmesi. Buna karşı çıkarılan mahkeme hükümlerinin ortadan kaldırılması ve bu sendikanın finansal varlıklarına ve dökümanlarına el konulması. ETUF’un yöneticilerinin ve bu konfederasyona bağlı sendikaların mal varlıklarına ve araştırmalarına el konulması.
İmzalayanlar:
Ahmad Kamal Salah, Devlet Meteoroloji İşleri Çalışanı
Hossam Muhammad Abdallah Ali, Sağlık Teknisyenleri Sendikası
Sayyida Al-Sayyid Muhammad Fayiz, Hemşire
Ashraf Abd al-Wanis, Al-Fayyum Şeker Rafinerisi
Abd-al-Qadir Mansur, Omar Efendi Alışveriş Merkezi
Hafiz Nagib Muhammad, Future Boru San.
Muhammad Hassan, Mısır-Helwan Tekstil Şirketi
Mahmud Abd-al-Munsaf Al-Alwani, Tora Çimento
Ali Mahmud Nagi, Mısır Ticari İlaç San.
Omar Muhammad Abd-al-Aziz, Hawamidiyya Şeker Rafinerisi
Muhammad Galal, Mısır İlaç
Shazli Sawi Shazli, Süveyş Gübre San.
Muhammad Ibrahim Hassan, Ordu Fabrikası No:45
Wasif Musa Wahba, Ordu Fabrikası No: 999
Gamil Fathi Hifni, Şef Ulaşım Uzmanı
Adil Abd-al-Na'im, Kahire Müteahitlik
Ali Hassan Abu Aita, Al-Qanah İp San., Sa’id Limanı
Hind Abd-al-Gawad Ibrahim, İstihbarat Merkezi
Hamada Abu-Zaid, İstihbarat Merkezi
Muhammad Khairy Zaid, İstihbarat Merkezi
Hatim Salah Sayyid, Kültürel Merkezler Yöneticisi
Muhammad Abd-al-Hakim, Ulusal Posta Yetkilisi
Ahmad Islam, Uluslar Arası İbex Şirketi
Tariq Sayyid Mahmud, Ordu Fabrikası no:999
Nabil Mahmud, Ordu Fabrikası no:999
Mahmud Shukri, Ordu Fabrikası no:999
Ahmad Faruq, Ordu Fabrikası no:999
Osama Al-Sayyid, Ordu Fabrikası no:999
Yasir Al-Sayyid Ibrahim, Future Boru San.
Mahmud Ali Ahmad, Tabakhane İşçileri
Abd-al-Rasul Abd-al-Ghani, Future Boru San.
Ali Al-Sayyid, Omar Efendi Alışveriş Merkezi
Kamal Abu Aita, Emlak Vergisi Tahsildarı
Ahmad Abd-al-Sabur, Emlak Vergisi Tahsildarı
Salah Abd-al-Hamid, Emlak Vergisi Tahsildarı
Salah Abd-al-Hamid, Emlak Vergisi Tahsildarı
Khalid Galal Muhammad, İşçi
Muhammad Zaki Isma'il, Petrotrade Şirketi
Saud Omar, Şüveyş Kanalı Şirketi
Kamal el-Banna, Süveyş Gübre San.
http://mrzine.monthlyreview.org/2011/egypt210211.html adresinde yayımlanan metinden çevrilmiştir.
Bir yandan, toplumsal hareketler mevcut muhalefet partilerinin veya bireylerin bir bakıma yapamadığı veya yapmaya gönülsüz olduğu şey ile, diktatörü devirmesi ile doruğa ulaşan biçimde, başarılı bir sürekli mücadeleyle milyonlar değilse yüzbinlerce insanı harekete geçirme kapasitelerini gösterdiler.
Diğer yandan, politik önderliğin olmadığı bu durumda, hareketler siyasi iktidarı alamadı ve taleplerini gerçeğe dönüştüremedi, Mübarek ordusunun yüksek konseyinin yönetimi ele geçirmesine ve “Mübarek sonrası” süreci belirlemesine, ABD’ye bağlılığı garanti etmesine, Mübarek sülalesinin 70 milyar dolarlık gayrimeşru servetini, askeri seçkinlerin muhtelif şirketlerini ve zenginler sınıfını korumasına izin verdi. Diktatörü devirmek için toplumsal hareketlerce seferber edilen milyonlar, kendine yeni verdiği adla “devrimci” askeri cunta tarafından, toplumun temel ihtiyaçlarına eğilmesi gereken sosyo-ekonomik reformların (yüzde 40’ı günlük 2 doların altında gelir ile yaşıyor ve genç işsizlik oranı yüzde 30) belirlenmesi ile birlikte, politik kurumların ve politikaların belirlenmesinde etkili biçimde dışarıda bırakıldı. Mısır, Güney Kore, Tayvan, Filipinler ve Endonezya’da diktatörlüğe karşı öğrenci hareketleri ve kitlesel toplumsal hareketlerde olduğu gibi ulusal politik örgütün eksikliğinin, neo-liberal ve muhafazakar “muhalefet” kişiliklerinin ve partilerin rejimle yer değiştirmesine izin verdiğini gösterdi. Bunlar, emperyal çıkarlara hizmet etmeye, bunlara bağlı olmaya devam eden ve mevcut devlet aygıtlarını koruyan seçim rejimini kurmaya başlarlar. Bazı durumlarda eski ahbap-çavuş kapitalistlerini yenileriyle değiştirirler. Kitle iletişim araçlarının, mücadelenin (sosyo-ekonomik taleplerin değil)“kendiliğinden” doğasını övmeleri ve ordunun rolünü münasip biçimde çarpıtmaları (diktatörlüğün siperi olduğu 30 yılı geçiştirerek) tesadüf değil. Kitleler “kahramanlıkları”, gençler “idealistlikleri” için övülüyorlar, ancak hiçbir zaman yeni rejimde merkezi politik aktörler olarak önerilmiyorlar. Diktatörlük düşünce, ordu ve muhalefetteki seçimciler, devrimin başarısını “kutladılar” ve liberal seçin politikacılar, Washington ve askeri seçkinler arasındaki müzakerelerin yolunu açmak amacıyla kendiliğinden hareketin seferberliğini sona erdirmek ve dağıtmak için hızla harekete geçtiler.
Beyaz Saray, diktatörlüğün kovulmasında (“kurban edilmesinde”) toplumsal hareketlere göz yumabilir, hatta bunları destekleyebilirken bütün amacı devleti korumaktır. Mısır olayında, ABD emperyalizminin birincil stratejik müttefiği Mübarek değil, Washington’ın daha önceden de,Mübarek döneminde ve sonrasında da sürekli işbirliği içinde olduğu ve demokrasiye “geçiş”in ABD ve İsrail’in Orta Doğu siyasetleri ve çıkarlarına devam eden bağlılığını garanti edeceğini temin eden ordudur.
Halk ayaklanması: CIA ve MOSSAD ‘ın başarısızlıkları
Başarılı seferberlikleri imkansız kılmak ve saldırı altındaki bağımlı iktidarlarına kendi hükümetlerinin siyasetinin hükmü altına almak için müdahale edilmesini bırakın, hiçbiri öngörülemeyen Arap isyanları bir kez daha, ABD ve İsrail devlet aygıtlarının en çok göklere çıkarılan gizli polisinin, özel kuvvetlerinin ve istihbarat örgütlerinin başarısızlıklarını gösteriyor.
Çoğu yazar, akademisyen ve gazetecinin tasavvur ettiği İsrail’in Moassad’ının ve her şeye kâdir CIA’in yenilmez imajı, Mübarek’i deviren milyonlarca kişilik hareketin etki alanını, derinliğini ve gücünü fark etmedeki kaul edilen başarısızlığı ile sınavdan geçirildi. Hollywood yapımcılarının medar-ı iftiharı, bunların Siyonist meslektaşlarınca “verimlilik örneği” olarak sunulan Mossad, kapı komşusu olan bir ülkedeki kitle hareketinin büyüklüğünü belirleyemedi. İsrail Başbakanı Netanyahu, Mübarek’in belirsiz durumu ve en önde gelen Arap müşterisinin –Mossad’ın eksik istihbaratı nedeniyle- yıkılmasıyla şok oldu (ve korktu). Aynı biçimde Washington, 27 ABD istihbarat örgütüyle ve Pentagon’la, yüzbinlerce paralı ajanıyla, milyarlarca dolarlık bütçeleriyle, gelmekte olan kitlesel halk ayaklanmaları ve prtaya çıkan hareketler konusunda tamamen hazırlıksız kaldı.
Çeşitli teorik yorumlar uygun. Son derece baskıcı egemenlerin aldıkları milyarlarca dolarlık ABD askeri yardımının ve milyona yakın polis, asker ve paramiliter desteğinin, emperyal hegemonyanın en iyi teminatı olduğu fikrinin yanlış olduğu ispat edildi. Böylesi diktatoryal yöneticilerle geniş çaplı ve uzun vadeli ilişkilerin, ABD’nin emperyal çıkarlarının koruyucusu olduğu varsayımı çürütüldü.
“Araplar” üzerindeki Yahudi örgütsel, stratejik ve politik üstünlüğüne dair İsrail böbürlenmesi ve küstahlığının havası alındı. İsrail devleti, onun uzmanları, gizli ajanları ve Sarmaşık Birliği (ABD’nin önde gelen sekiz üniversitesine verilen isim, ç.n.) akademisyenleri baş gösteren gerçeklere karşı kördü, hoşnutsuzluğun derinliğinden bihaberdi ve en kıymetli müşterisine karşı kitlesel muhalefeti engellemekten acizdi. Lübnan’da veya Dubai’de bir Arap liderine suikast düzenlenmesi olsun ya da Suriye’de bir askeri tesinin bombalanması olsun, İsrail güvenlik güçlerinin “göz alıcılığını” destekleme fırsatına güçlükle direnen İsrail’in ABD’deki siyaset yazarlarının dilleri geçici olarak tutuldu. 
Mübarek’in düşüşü ve olası bir bağımsız ve demokratik hükümetin ortaya çıkması, İsrail’in başlıca “devriye polisi”ni kaybedebilecek olması anlamına gelecektir. Demokratik bir toplum, İsrail’in Gazze ablukasını sürdürmesi, Filistinlilerin direnme iradelerinin kırılması için aç bırakılması konusunda işbirliği yapmayacak. İsrail’e demokratik bir hükümet olarak güvenilemeyecek, Batı Şeria’daki şiddetli toprak gaspları ve yardakçısı Filistin yönetimi desteklenemeyecek. Ne de demokratik Mısır tarafından ABD’ye güvenilip Lübnan’daki ayak oyunları, Irak ve Afganistan’daki savaşları İran’a karşı yaptırımları desteklenebilecek. Dahası, Mısır’daki ayaklanma, Ürdün, Yemen ve Suudi Arabistan’daki diğer ABD bağımlısı diktatörlüklere karşı halk hareketleri için bir örnek olma görevi görmüştür. Tüm bu nedenlerle Washington, kendi eğilimleri ve çıkarları doğrultusunda bir politik geçişi şekillendirmek için yönetimi askerin devralmasını destekledi.
Kuzey Afrika ve Orta Doğu’da, ABD’nin emperyal, İsrail’in sömürgeci gücünün ana kolonunun zayıflaması, emperyal işbirlikçi yönetimlerinin esas rolünü ortaya çıkarıyor. Bu yönetimlerin diktatoryal karakterleri, emperyal çıkarların desteklenmesinde oynadıkları rolün doğrudan sonucudur. Ve yönetici seçkinleri yozlaştıran ve zenginleştiren büyük askeri yardım paketleri, emperyal ve sömürgeci devletlerin gönüllü işbirlikçisi olmalarının ödülüdür. Mısır diktatörlüğünün verili stratejik öneminde, ABD ve İsrail istihbarat örgütlerinin ayalanmayı öngörme konusundaki başarısızlıklarını nasıl açıklarız?
CIA de, Mossad da Mısır istihbarat örgütleriyle yakın çalıştı ve enformasyon için onlara bel bağladılar, onların kendi kendilerine hizmet eden “her şey kontrol altında” diyen raporlarına güven duydular; muhalefet partileri zayıftı, baskı ve içlerine sızma ile kırp geçirilmişti, militanları cezaevlerinde şiddetli “sorgulama teknikleri” nedeniyle bayılmış veya ölümcül “kalp krizleri” geçirmişti. Seçimlere, ABD ve İsrail’e sadık kişileri seçmek için hile karıştırılmıştı –kısa ve orta vadeli ufukta demokratik sürprizler yoktu.
Mısır istihbarat örgütleri, ABD ve İsrail ajanları tarafından eğitilmiş ve finanse edilmiş durumda ve efendilerinin istemlerini takiple yükümlüler. Akıl hocalarını memnun eden, kitlesel huzursuzluğu ve internet ajitayonunu hesaba katmayı reddeden raporlar vermek konusunda çok itaatkârlardı. CIA ve Mossad, Mübarek’in çok geniş güvenlik aygıtlarıyla, geleneksel seçim muhalefetinin “kontrolünden” bağımsız tabandaki, merkezde olmayan, filizlenen hareketlere dair başka bilgileri güvence altına alamayacak kadar bütünleşikti.
Parlamento dışı kitle hareketleri ileri atılırken, CIA ve Moassad kontrolü tipik ödül ve ceza operasyonuyla ele geçirmek için Mübarek’in devlet aygıtına bel bağladı: gelip geçici göstermelik tavizler ve asker, polis ve ölüm timlerinin devreye sokulması. Hareket onbinlerden yüzbinlere, milyonlara büyürken, Mossad ve İsrail’in ABD Kongresi’ndeki önde gelen destekçileri Mübarek’i “görevde kalmaya” zorladı. CIA, Beyaz Saray’ı sunumunu, Mübarek’in ayak izlerini takibe hevesli güvenilir askeri yetkililerin siyasi profillere ve yumuşak başlı “geçici” politik şahsiyetlere çevirdi. CID ve Moassad, kitlelerin temel taleplerini dikkate almayarak kimin “uygun” (ABD ve İsrail destekçisi) alternatif olabileceğine dair istihbarat konusunda bir kez daha Mübarek’in devlet aygıtına bağımlılııklarını gösterdi. Eski kafalı seçimci Müslüman Kardeşler ile Başkan yardımcısı Süleyman aracılığıyla yapılan pazarlıklar vasıtasıyla gerçekleştirilen işbirliği denemesi başarısız oldu, kısmen Müslüman Kardeşler’in hareketin denetiminde olmaması ve İsrail ile onların ABD’deki destekçilerinin itiraz etmesi nedeniyle. Dahası, Kardeşler’in genç kanadı müzakerelerden çekilmeleri için baskı yaptı.
İstaihbarat başarısızlığı, Washington ve Tel Aviv’in devleti kurtarmak için diktatoryal rejimi feda etme girişimlerini karmaşıklaştırdı: CIA ve Mossad, yeni ortaya çıkan liderlerin herhangi biriyle ilişki geliştirmedi. İsrail, sömürgeci eziyetin ahmak işbirlikçisi olarak hizmet etmeye gönüllü kitlelerce takip edilen bir “yeni yüz” bulamadı. ABD, tamamen terör şüphelilerine işkence (“istisnai icra”) yapmak ve komşu Arap ülkelerinin zabıtalığını yapmak için Mısır gizli polisini kulanmakla meşguldü. Hem Washington, hem de İsrail, daha fazla radikalleşmeyi şimdiden etkisizleştirmek için ordunun devralmasına bel bağladı ve bunu destekledi.
Sonuç olarak CIA ve Mossad’ın kitlesel demokratik hareketi tespit ve yükselişini önlemedeki başarısızlığı, emperyal ve sömürgeci gücün sağlam olmayan temellerini ortaya çıkarıyor. Uzun vadede tarihi belirleyen, silahlar, milyar dolarlar, gizli polis ve işkencehaneler değildir. Halkın büyük çoğunluğu ayaklandığında ve “yeter” dediğinde, sokakları zaptettiğinde, ekonomiyi felce uğrattğında, otoriter devleti parçaladığında, emperyal himaye ve sömürgeciye bağımlılık olmaksızın özgürlük ve demokratik kurumlar talep ettiğinde demokratik devrimler meydana gelir.
http://www.lahaine.org/petras/articulo.php?p=1838&more=1&c=1 adresinde yayımlanan makaleden çevrilmiştir.
