Bahreyn’de sol-sosyalist çevreler tarafından diğer ülke halklarının desteği talebiyle, ülkedeki gösterilere yönelik güvenlik güçlerice uygulanan şiddeti kınayan ve bunun sona erdirilmesini talep eden bir imza kampanyası başlatıldı. Kampanyanın çağrı metnini ve imza linkini aşağıda bulabilirsiniz:
Biz aşağıda imzası bulunanlar, İnci Meydanı’nda ve ülkenin diğer kesimlerinde Bahreynli yetkililer tarafından masum ve savunmasız halkın kanı dökülerek işlenen vahşi cinayetleri şiddetle kınıyoruz. Uluslararası kamuoyundan, özgürlük ve adil haklara dair meşru taleplerine ulaşma arzusundaki Bahreyn halkı ile dayanışma içerisinde bu vahşi cinayetleri kınamasını talep ediyoruz. Bölgenin ve dünyanın tüm özgür, dürüst ve cüretkâr halklarına gerçek bir demokrasi kurmak amacıyla temel hakları uğruna mücadele eden Bahreyn halkıyla, ifade ve gösteri özgürlüğüyle dayanışma içinde durma çağrısında bulunuyoruz. Bu, baskının her türlüsünü, gözdağını, vahşeti ve barışçıl gösterilerdeki katliamların kınamak için sesimizi güçlü biçimde yükseltme çağrısıdır. Böylesi gaddarlıkları şiddetle kınıyor ve bunların acilen son bulmasını talep ediyoruz.
http://www.ahewar.org/camp/i.asp?id=273
(Yukarıdaki linkten “sign the campaign” ibaresine tıklayarak imza bölümüne erişim sağlayabilirsiniz.)
Bahreyn’de, 1970’li yıllarda yüzde 40’lık bir parlamenter güce sahip olan ve daha sonrasında illegal ilan edilen, 2002-2006 yılları arasında ise parlamentoda üç temsilci bulunduran Marksist-Leninist çizgideki Bahreyn Ulusal Kurtuluş Cephesi’nin şu anki yasal şemsiye örgütü olan İlerici Demokratik Forum, yaşanan polis saldırısının ardından bir açıklama yaparak dayanışma çağrısında bulundu:
Değerli yoldaşlar,
Güvenlik güçleri, Bahreyn’in başkenti Manama’da protestoların merkezi olan İnci Meydanı’na bugün şafak vakti baskın yaptılar ve göstericileri dağıtmak, meydanı ele geçirmek için gerçek mermilerin de dahil olduğu her türlü gücü kullandılar.
Bu durum, en az 5 kişinin ölmesine ve yüzlercesinin de yaralanmasına neden oldu. Aynı zamanda yaralıların ve şehitlerin götürülmesi gereken Süleymaniye Hastanesi’ni de kuşattılar. Bahreyn halkınnı protestoları kelimenin tam anlamıyla barışçıldı.
Reforma, sosyal adalete ve yürütme organıyla müzakereye çağırıyoruz. Video görüntüleri, plastik mermi ve gaz bombası yağmuru altındayken slogan atan barışçıl kalabalığı gösteriyor.
Gece saat 01.00’e kadar her şey normaldi, ancak kalleş güvenlik güçleri aralarında kadın ve çocukların da olduğu protestoculara saldırdı, yabancı medya muhabirlerini dövdü ve kameralarına el koydu.
Güvenlik güçleri hâlâ birtakım köylerin girişlerini tutuyor ve evleri arıyor.
Bizim gördüğümüz Bahreyn’in farklı bölgelerine yerleştirilen onlarca tank ve Suudi ordusunun kullanılacağına dair haberler veriliyor.
Sizi, 18 Şubat 2011 Cuma günü saat 15.00’te Bahreyn elçilikleri veya Birleşmiş Milletler temsilcilikleri önünde protesto gerçekleştirme çağrıları yapmaya ve ülkenizdeki Bahreyn elçilikleri ve uluslararası kuruluşlara protesto mesajları göndermeye davet ediyoruz.
Şu günlerde Bahreyn halkının ihtiyaç duyduğu şey, gaddar rejime karşı müdadele etme cesaretidir.
Hussein Ureybi
İlerici Demokratik Forum Dış İlişkiler Genel Kordinatörü
http://www.counterfire.org/index.php/news/173-news/10273-call-for-solidarity-from-bahrains-democratic-progressive-forum adresinde yayımlanan açıklamadan çevrilmiştir.
Bahreyn’de gece yarısı saat 03.30 sularında hükümet karşıtı gösterilere müdahale eden polis, en az 4 kişinin ölmesine, yüzlerce kişinin de yaralanmasına neden oldu. Polis müdahalesi sırasında halkın toplandığı başkent Manama’nın ana meydanlarından olan İnci Meydanı’nda bulunan ve twitter üzerinden bölgede yaşananları aktaran Bahreyn İnsan Hakları Merkezi Dış İlişkiler Sorumlusu Meryem Alkhawaja, polis saldırısının gece yarısı birçok gösterici uyurken gerçekleştiğini ve gerçek mermiler kullanıldığını ifade ederek, Salmaniya Hastanesi’ne getirilen ölü ve yaralıları gösteren fotoğraflar yayımladı. Gösterilere sadece polisin değil, askerlerin de tanklarla müdahale ettiği belirtiliyor. Polisin, yaralıları taşımak üzere meydana giden ambulansları da durdurup içindeki sağlık görevlilerini dövdüğü iddia ediliyor. Hatta olaylarda hayatını kaybedenlerden birinin polis tarafından dövülen bir sağlık görevlisi olduğu da iddialar arasında.
1 milyon 300 bin civarında bir nüfusa sahip olan ve bu nüfusunun yarıya yakını ülkeye çalışmak üzere gelen yabancılardan oluşan ülkenin başkenti Manama’da dün düzenlenen gösterilerede 25 bine yakın insan sokağa çıkmış, bunların birçoğu geceyi İnci Meydanı’nda geçirme ve protestolarını devam ettirme kararı almıştı. ABD’nin önemli bir müttefiki olan ve topraklarında bir ABD üssü barındıran Bahreyn’de nüfusun çoğu (yüzde 70) Şii olmasına rağmen ülke Sünni azınlık tarafından yönetiliyor. Anayasal monarşi ile idare edilen ülkede krallığı Şeyh Hamad bin İsa Al Khalifa, başbakanlığı ise partisinin yüzde 80’i kraliyet ailesi üyelerinden oluşan ve 1971 yılından bu yana aynı koltukta oturan Şeyh Khalifa bin Salman Al Khalifa yürütüyor. Protestocular kralın yetkilerini kısıtlayacak ve demokratikleşmeye katkı sağlayacak yeni bir anayasa talep ediyor. Ülkede daha önceki günlerde gerçekleşen protestolarda da iki kişi hayatını kaybetmiş, kral Al Khalifa ölümlere dair soruşturma başlatılacağını iddia etmiş ve protestoları sona erdirmeye çalışmıştı.
Kanada merkezli Küresel Araştırmalar Merkezi üyelerinden Mahdi Darius Nazemroaya, Arap dünyasındaki ayaklanmaları ve sonrasındaki olasılıkları değerlendirdi. Nazemroaya’ya göre Arap halkları, yaşadıkları koşulların oluşmasında küresel kapitalizmin payını gözden kaçırırlarsa “devrim” olarak adlandırılan ayaklanmalar büyük hüsranla sonuçlanacak ve kleptokratik düzen devam edecek. Türkiye’yi de “örgütlü sermayenin çıkarlarına hizmet eden bir kleptokrasi” olarak tanımlayan Nazemroaya, Türkiye’nin Orta Doğu halkları gözündeki güvenilirliğini arttırmak için kasti olarak İsrail’e karşı açık muhalefet şovları yaptığını ifade ediyor:
Araplar, sömürgeciliğe karşı ikinci isyan dalgalarına şahit oluyorlar. Birinci isyan dalgası Birinci Dünya Savaşı ile başlayıp İkinci Dünya Savaşı’nın sonu ile birlikte sona erdi. Araplar, Birinci Dünya Savaşı süresince Osmanlı Türkiye’sine karşı Britanya ve Fransa’nın desteğiyle Büyük Arap Başkaldırısı’na ve İkinci Dünya Savaşı ve sonrasında Britanya, Fransa ve İtalya’ya karşı başkaldırıya katıldılar.
Sömürgeciliğin resmi süreci boyunca sömürgeci güçlerin (Britanya, Fransa, İtalya) otoritesi siyaseten görünürdü. Arap dünyası bugün yeni-sömürgeci güçlerin “görünmez otoritesi” altında. Bu ABD, Britanya ve Fransa’yı kapsıyor.
Modern zaman yeni-sömürgeci, Arap ülkeleri üzerindeki kontrolünü, ekonomilerinin denetimi ve yeni-sömürgeci çıkarlara vassal olarak hizmet eden siyasi liderlerinin kontrolü aracılığıyla sürdürüyor. Bu nedenle 2011 dayatılmış diktatörler ve çürümüş rejimler vasıtasıyla kurulan yabancı hakimiyetine karşı yalnızca ikinci Arap başkaldırı dalgasının başlangıcı değil, aynı zamanda yeni-sömürgeciliğe karşı daha geniş bir mücadelenin parçası.
Başkaldırılar ve protestolar Tunus ile başlayarak bütün Arap dünyasında patlak verdi. Cezayir, Yemen, Ürdün, İsrail işgali altındaki Filistin bölgeleri, Moritanya, Sudan ve Mısır, bunların hepsi aktivizmle elektriklendi. Buna ek olarak Lübnan’daki politik gerginlik, Amerikalılar önderliğindeki askeri işgal altındaki Irak’ta devam eden istikrarsızlık, Bahreyn’de oluşan gerginlik, Sudan’ın balkanizasyonu.
Arap dünyası halkları uyandırılmadı, zaten uyanıklardı. Ülke kaynaklarının ve zenginliklerinin yabancı şirketlere bağışlanmasını ve yozlaşmış liderlerince israf edilmesini izlediler. Arap halkı, 2003 yılında Irak’a saldırı ve işgal aynı liderler tarafından desteklenirken onları seyretti. İsrail, Filistinlileri kendi devletlerinin yardımıyla ezerken seyretti, Lübnan’a kendi rejimlerinin örtülü deteğiyle saldırılırken seyretti, 2008 yılında Gazze Şeridi, İsrail tarafından yeniden işgal edilirken seyretti ve Mısır yönetimi İsrail’in Gazze’yi aç bırakmasına yardım ederken seyretti.
Araplar uyandırılmadılar, öfke ve düş kırıklığıyla seyrettiler. Arap halkı şimdi seferber oluyor. Arap kitleleri şimdi vücudun bağışıklık sistemi gibi, Arap dünyasına bulaşan hastalıklarla savaşıyor. Araplar eylem halindeler.
Yabancı çıkarlara hizmet eden işbirlikçi seçkinler olarak Arap liderleri
Zengin ve fakirler arasındaki uçurum genişlerken sınıfsal kutuplaşma büyümekte. Kuşaklararası devinimin, toplumsal sınıfında insanın yaşamını boyunca meydana gelen bir değişimin, ailede bir nesilden diğerine meydana gelen bir değişimin gelişmesi önlenmekte.
Arap halkı, hakim sınıflarının ve hükümetlerinin yalnızca yozlaşmış rejimler değil, aynı zamanda işbirlikçi seçkinler, yani yabancı şirketlerin, hükümetlerin ve çıkarların yerli temsilcileri olduğu gerçeğini kavrıyor. Bu yerli Arap işbirlikçi seçkinlerinin boyun eğdiği kapitalist sınıf haklı olarak parazit veya parazit benzeri seçkinler olarak adlandırılıyor, çünkü yerel zenginliği ve kaynakları yeni-sömürgeci efendileri adına cebe indiriyorlar.
İşbirlikçi seçkinlerin bu yapısı Mısır, Tunus, Lübnan ve Filistin Özerk Yönetimi’nde hüküm sürüyor.
Mısır’da Cemal Mübarek (babası Muhammed Hüsnü Mübarek tarafından başkanlık için yetiştirilen) Bank of America’da çalışıyor.
Tunus’ta Zine Al-Abidine Ben Ali, iktidardayken ABD ve Fransa ekonomik çıkarlarına hizmet eden Fransız ve Amerikan askeri okullarında yetiştirilmiş bir subaydı.
Lübnan’da Fuad Siniora başbakan olmadan önce Citibank çalışanıydı ve Refik el-Hariri de Lübnan başbakanı olmadan önce hem Fransız inşaat şirketi Ogre’ye (kendisi Suudi Orgre’yi kurmadan önce), hem de Suudi çıkarlarına (bu durumda ABD çıkarlarına) çalışmıştı.
Yozlaşmış Filistin yönetimi bünyesindeki Salam Fayyad, maliye bakanı olmadan ve sonra yarı-diktartör Mahmud Abbas tarafından düzmece Filistin yönetiminin başbakanı olarak atanmadan önce ABD Merkez Bankası’nı ve Dünya Bankası’nı oluşturan bankalardan birinde çalışmıştı.
Dahası, neredeyse bütün Arap maliye bakanları önde gelen küresel bankacılık kurumlarına bağlıdır. Hepsi aynı zamanda Uluslararası Para Fonu (IMF) ve Dünya Bankası’nın Washington Mütabakatı’na tam anlamıyla bağlıdır.
Arap dünyasında akıntılar mı değişiyor, ABD iddialarını garantiye mi alıyor?
Amerika, İsrail, İngiltere, Fransa ve bunların müttefikleri Orta Doğu ve Arap Dünyası ’nda önemli kayıplarla yüz yüze görünüyor. Çürümüş 14 Mart İttifakı’nın yolun sonuna geldiği Lübnan’da bu çoktan başlamış durumda. Velid Canbolat ve onun Demokratik Topluluk’unun ayrıldığı 2008’den beri 14 Mart İttifakı parlamentoda çoğunluğu oluşturamıyor. Yeni başbakanın seçimi bu durumun altını çizmişti. Hizbullah, Emel Hareketi, Özgür Yurtsever Hareket, Marada Hareketi ve bunların Lübnan’daki siyasi müttefikleri, parlamenter manevrayla Refik Hariri’nin oğlu Saad el-Hariri’yi başbakanlıktan ettiler.
ABD, çift taraflı oynamaya çalışıyor. ABD dış politikasının ziyadesiyle destekçisi olan The New York Times, ABD hükümetinin Mısır’ın demokratikleşmesinin rejisörlüğünü yapmayı amaçladığını iddia ediyor. Ross Douthat şunları söylüyor: “Daha yakından bakın; Obama yönetiminin gerçek hedefi diktatörün astlarını çok fazla görevde tutarken Mübarek’i ekarte etmek olmuştur. Obama’nın Beyaz Sarayı kendi istediğini yaptırırsa, demokrasi başlangıcının rejisörlüğü eski bir general ve CIA’in ifade programıyla işbirliği ile çok iyi bilinen Mısır istihbarat şefi olan Ömer Süleyman gibi içeriden biri tarafından dikkatli biçimde yapılacak. Bu, beyinsiz savaş karşıtı kararsızlık değil. Soğukkanlı realpolitik.”
Mübarek’in devrilmesinin ardından mevcut Mısır rejimi aynı kaldığı sürece yeni-sömürgeci çıkarlara hizmete devam edilecek. Çıkarları güvence altına alındığı sürece Mübarek’i feda edeceklerdi. Rejimin çehresi değil, hizmet ettiği çıkarlar önemli.
Doğru ya da değil, Mübarek rejimi Mısır’daki kitlesel gösterilerin arkasında ABD ve İsrail’in olduğunu iddia etti. İran, Hizbullah, Katar ve Hamas da Kahire tarafından ABD ve İsrail’in yanında protestoların planlanmasına yardım etmekle itham edildi. Mübarek yönetiminden gelen bu suçlamalar, protesto hareketini şeytanlaştırmayı, yabancı dalaveresi olarak meşruiyetini kırmayı ve Mısırlı protestocuları bölmeyi amaçlıyordu.
ABD, Mısır ve Tunus’ta aynı kleptokratik (kleptokrasi: hırsızlık ve yolsuzluk üzerine kurulmuş yönetim biçimi, ç.n.) statükoyu sürdürmeye çalışıyor; devam eden diktatörlükle ya da görünürde demokratik politik sistemle. Başka bir deyişşe, amaç hakikati aynı tutmak, ama şeklini değiştirmek. Kleptokrasi, diktatörlük ya da “gözetimli” demokrasi altında işleyebilir.
Arap dünyası genelinde protestolar ivme kazanırken, ABD ve müttefikleri kendi “muhalefet” figürlerini protesto hareketinin arasına katmaya ve “temsilcilerini” iktidara getirmeye “kalkışmaya” çalışıyor. Eğer Arap protesto hareketi bu sızma sürecine karşı dikkatli olmazsa, Arap dünyasında yükselen demokratikleşme denilen dalga dış güçlerin kontrolünü muhafaza eden manipüle edilmiş bir süreç şeklinde sonuçlanabilir.
Akdeniz Birliği ve Arap dünyasında demokratikleşme
Amerika ve Avrupa birliği demokrasi veya özgürlük için model değildir. Arap halkı kendilerini demokrasinin böylesi dar tanımlamalarıyla sınırlayarak küçümsememeli. İhtiyaç duydukları demokrasiye dair kültürel olarak yanlı veya gizli ırkçı ve etnosentrik nutuklar değil. Bu halkın çoğu gayet duyarlıdır.
1995 yılında Barcelonda Deklarasyonu büyük çapta ekonomik yeniden yapılandırma, Pazar liberalizasyonu ve Avrupa Birliği ile Arap dünyası arasında serbest ticaret bölgesi oluşturulması çağırısı yapmıştı. ABD Orta Doğu Serbest Ticaret Bölgesi (MEFTA) aynı zamanda AB’nin attığı adımlarla paralel giden bir ekonomik projeydi. Bu bağlamda Avrupa Birliği, İstail, Türkiye ve Arap dünyasını neticede entegre etmek için hazırlanan ABD ve AB desteğinde bir yol haritası mevcuttur.
Bu jeopolitik ve sosyo-ekonomik proje “Akdeniz Birliği” taslağı olarak bilinmekte. Bu süreç, Arap dünyasında sözümona bir demokratikleştirme süreci aracılığıyla “aşamalı” reformu tasavvur ediyor.
Bazı eski şeyler yeniden yapılandırılmalı ya da bazı yeni şeyler yapmak için sökülüp atılmalı. “Yeni Orta Doğu” projesi bunu tasarlamaktadır. Amaç, entegrasyonun yolunu açmak çin Orta Doğu ve Kuzey Afrika’nın eski devletlerini zayıflatmak ve değiştirmek. Bu ülkeleri nihai enregrasyona hazırlamak için kaos kullanılırken, kalıcı enregrasyona imkan vermek amacıyla projeyi ilerletmek için demokrasiye ihtiyaç duyulmakta. Bu bağlamda model ülke şimdi Türkiye. Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluşundan bu yana Ankara otoriter hükümetler ve Türk ordusu tarafından yönetilmiştir. Buna rağmen Türkiye, dışarıdan görece bir liberal demokrasi olarak görünen şeye dönüştürülmüştür. Bu dış görünüşteki değişim veya dönüşüme rağmen Türkiye hâlâ örgütlü sermayenin çıkarlarına hizmet eden bir kleptokrasidir. Ankara, Türkiye, Ürdün, Lübnan ve Suriye tarafından ortak imzalanan geniş bir takım anlaşmalar dizisi vasıtasıyla bölgesel bir pazar veya blok oluşturulmasının da ön safındadır.
Ankara, aynı zamanda Zbigniew Brzezinski tarafından ABD’nin desteklemesi gerektiğini açıkladığı şekilde İran ile bağlarını derinleştiriyor. Brzezinski’ye göre derinleşen Türk-İran ilişkileri uzun vadede ABD’ye yarar sağlayacak. Bu nedenle Ankara, diğer Orta Doğulu ülkelerle birlikte kendisini ekonomik olarak İran ve Suriye ile uyumlulaştırmaya çalışıyor.
Türk hükümeti, olası bir lider olarak Orta Doğu halkları gözündeki güvenilirliğini arttırmak için kasti olarak İsrail’e açık muhalefet şovları yapmakta. Bu bağlamda Türkiye, Arap dünyası ve İran’a giderek yaklaşmakta. 2010 yılında Arapça devlet kanalı açtı. Türkiye, aynı zamanda Tahran ve Şam ile, Suriyeli ve İranlı yetkililer tarafından Ankara’nın müttefik veya stratejik ortak ve “direniş bloku”nun üyesi olarak adlandırılacağı kadar yakınlaşmıştır. Tüm bu adımlar Orta Doğu ve Kuzey Afrika’da bir bölgesel blok oluşturmayı amaçlayan adımlar gibi görünüyor.
Avrupa Biriği ve Arap dünyası arasındaki ekonomik entegrasyon sürecinde gözden kaçırılan şey “kurumsal demokrasi”. Birçok önemli kurum doğası gereği antidemokratik olacak. Finansal sektör ve bankacılık sektörü, kamusal denetim ve sorumluluk alanının dışında işleyecek. Bu koşullar altında, bankacılık sektörü neticede devletin politik yapısını kontrol edecek. Yüzeyde bir takım görünüşte demokratik devletler doğabilirken bunlar antidemokratik güçler tarafından kontrol edilecek.
Küresel kapitalizm ve Arap diktatörleri arasındaki ittifak
Arap diktatörleri ve tiranlarının, örgütlü sermayenin çıkarlarına hizmet ettiğini anlamak elzemdir. Bu, onların birincil işlevleridir. Bunlar, örgütlü sermaye tarafından şekillendirilen küresel sistemin unsurlarıdırlar.
Geriye, Mübarek’in selefi Mohammed Anwar Al-Sadat rejimine karşı 1977 yılında başlayan protesto ve başkaldırılara bakalım. Bu protestolasrın sebebi, IMF’in Sadat’a devrettiği neo-liberal politikalardı. IMF politikaları, günlük yaşamın temel ürünlerinde sübvansiyonu sona erdirmişti. Gıda fiyatları fırlamış ve Mısırlılar ağır darbe almıştı. Sadat, Mısır ordusu vasıtasıyla güç kullanarak ve devlet desteklerini yeniden yürürlüğe koyacağına dair sözler vererek protestoları sonlandırmıştı. 1977’deki protestolar başarısızlıklar olarka sona ermişti. Bugün Mısır’daki durum çok daha korkunç ve ABD ile AB askeri güç kullanmak dışında seçenekler arıyor.
ABD ve AB bir taraftan Arap halklarının istediği değişime düşük düzeyde sözlü destek vermekte, ama diğer taraftan baskıcı rejimleri iktidarda tutmaya çalışıyor. ABD ve AB bu rejimleri açık ve el altından destekliyor, çünkü bunlar örgütlü sermayeye hizmet ediyor. Arap dünyasında özgürlüğe karşı çıkanların ABD ve AB’deki kapitalist sınıf olduğu da dikkate alınmalı. ABD ve AB’den bahsedildiğinde bu kapitalist egemen sınıf bağlamında olur. ABD’deki ve AB ülkelerindeki hükümet ve devlet adeta sermaye sınıfının temsilcileri olarak hizmet eder.
Tunus’ta protestolar duruldu. Eski rejimin kuruluşları hâlâ duruyor. Aynı bakanların ve yetkilikerin çoğu hâlâ iktidarda. Amerikan müdahalesinin açık göstergesi olarak ABD Yakın Doğu İşlerinden Sorumlu Dışişleri Bakan Yardımcısı Jeffery D. Feltman, yeni Tunus hükümetinin oluşturulmasına dair yetkililerle müzakerelerde bulunmak üzere Tunus’a gitti. Feltman aynı zamanda ABD’nin Beyrut büyükelçisi olduğu süreçte Lübnan çıkarlarına karşı çalışması ile biliniyor.
Daha önemlisi, Tunus’ta Ben Ali dişktatörlüğüne dayanan örgütlü yabancı sermayenin çıkarları hâlâ yerinde. Tunus protestoları, dünya çapında insanları elektriklendirdi, ancak bunlar sosyo-ekonomik değişim içeren devrimlere dönüşmedi. Bu zamana kadar Tunus biraz estetik düzeltme olarak görüldü, ancak bütün aynı düzenekler ve aynı kuruluşlar yapılan esteiğin altında duruyor.
Küresel sermaye Tunus’ta hâlâ güçlü dayanağa sahip. Tunus ve IMF arasındaki, Akdeniz Birliği’ni oluşturmak için Avro-Akdeniz Ortaklığı ile Avrupa Birliği arasındaki, böylesi anlaşmalar, ABD ve AB ile yapılan çeşitli ekonomik anlaşmalar Tunus üzerinde hâlâ boyunduruk olarak duruyor. Tunuslular, toplumlarını aşağılayan ekonomik anlaşmalar ve neo-liberal politikaları reddetmeli.
1848’den ders almak: 2011’de 1848 sonrası mı tekrarlanacak?
Irak’daki Anglo-Amerikan işgalinin arifesinde, 2003’teki gibi “ikinci süper güç” bir kez daha başını kaldırıyor. İkinci süper güç halkın gücüdür. Bir başka deyişle ve daha gelişmiş bir yöntemle Zbigniew Brzezinski 1993’te bu süreçten bahsetmişti (Brzezinski’nin 1993 yılında yayımlanan “Kontrol Dışı: 21. yüzyılın eşiğinde küresel kargaşa” isimli kitabına atfen, ç.n.). Brzezinski bunu “küresel politik uyanış” olarak adlandırıyor. 2008’de bu anlayışta biraz daha ilerlerdi ve bunun bir başka raundunun başlayabileceğini öne sürdü.
Ancak bu küresel politik uyanış yeni değil. Avrupa 1848’de aynı olayları basılı medyanın ve yeni iletişim araçlarınının kullanımı döneminde gördü. 2011, internet ve sosyal medya aracılığıyla vuku bulmuş görülüyor. Biri kazanırken diğerinin kaybettiği oyun veya çatışma bağlamında, orta sınıftaki politik uyanışlar, daha büyük kontrollere karşı egemen sınıf hareketlerine bağlı olan toplumsal süreçlerdir. Toplumun orta kesimi hiçbir şey kazanmama noktasına daha da yaklaştıkça, kendi koşullarının farkına daha bir varmakta. Bu, egemen sınıfların orta sınıf üzerindeki kontrolü daha da mutlak hale geldikçe gerçekleşmektedir.
Şu yeniden sorulmalı: 1848’den hangi dersler alınabilir? 1848 Avrupa’sının koşulları Arap dünyasınınkilerle aynıydı. Yoksulluk, işsizlik, sömürü ve özgürlükten yoksunluk almış yürümüştü. Orta direk, toplumsal kuralsızlık durumundaydı. Paris Komünü’nünkü ile aynı kadar Mısır’da veya Arap dünyasının herhangi bir yerinde vuku bulmamalı. Devrimler gerçek olmalı ve radikal sosyo-ekonomik değişmleri beraberinde getirmeli.
Buna ek olarak Muhammed El Baradey şu anda Mübarek’e alternatif olarak sunuluyor. Baraey, Uluslararası Atom Enerjisi Kurumu’nun eski genel direktörü ve bundan önce de Cemal Abdülnasır iktidarında ve Al-Sadat yönetiminde diplomattı. Mübarek rejimi, Al-Sadat rejiminin devamıdır. El Baradey gerçek bir alternatif değil; ABD, AB ve İsrail’in çıkarlarına boyun eğen bir geçmiş performansa sahip. Ve ne de Mısır ve Arap dünyasını felce uğratan neo-liberal politikalara muhalif. Aksine, El Baradey küresel sermayenin çıkarlarına hizmet etmeyi ve hem Mısır’ın kleptokratik statükosunu hem de dış politikadaki yönünü korumayı amaçlıyor.
Arap halkları küresel kapitalizmin rolünün üstüne gitmeli
ABD ve AB, demokrasi ve özgürlüğün savunucuları değildir. Kleptokrasiyi desteklerler. Kleptokrasi, farklı biçimler alabilir. Demokratik veya otoriter olabilir. Başlıca ön koşulu, ulusal seçkinlerin Batı Avrupalı ve Amerikalı kapitalizme meydan okuduğu Rusya veya İran’daki gibi sadece yerli kapitalist seçkinlere değil, küresel kapitalist sınıfa hizmet etmesi gerektiğidir.
Bu halk protestoları, yeni bir Orta Doğu’nun doğum sancıları mı?
Arap halkı kendi politik temsilciliğini yeniden mi kazanıyor?
Bu, özlem duyulan biçimde Arapların dünya tarihinin sayfalarına yeniden girmelerinin zamanıdır. Arap halkı, devrimlerine örgütlü sermaye tarafından yönlendirilmeksizin devam edebilmek için gardını yüksek tutmalıdır. AB’den gelen sözde stabilizasyon fonları ve diğer destekler yardım anlamına değil, Arap toplumlarının gidişatını yönlendirme anlamına gelir.
Arap orta sınıfı bu finansal manipülasyon sürecinin farkına varmalı ve Arap rejimlerini destekleyen ekonomik bağları kesmeli. ABD ve AB’nin yürürlüğe koyduğu sömürü ve hırsızlık getiren ekonomik anlaşmalar iptal edilmeli. Politik güç, ekonomik güce tâbi olmamalı. Bu bağlamda kurumsal demokrasi de akılda tutulmalı. Aksi takdirde, 1848 sonrasındakinin aynısı 2011 Arap Baharı sonrasında da kendini tekrar edecek.
Protesto hareketinin sonucu olarak ortaya çıkabilecek bir başka “alternatif” olarak Arap hükümetleri dış görünüşte demokrasi gibi görünecek. Bunun yerine, küçük bir toplumsal azınlık için kleptokratik statükoyu korumaya çalışacaklar.
Statüko galip gelecek. Ekonomik sömürü, demokrasi ve açık diktatörlük yerine demokratik yönetim kılıfı altında devam edecek.
Seçim sandığına oy atmanın bir ritüele dönüştüğü yerde demokrasi seçimlerin yapılması meselesi değildir.
Demokrasi, düşünce özgürlüğünü ve ekonomik demokrasi aracılığıyla geçimi merkezde tutmalıdır.
Bunun ortaya çıkması için Arap dünyası genelindeki halklar, küresel kapitalizmin kendi politik sistemlerinin feci yapısı üzerindeki etkilerinin, yani otoriter rejimlerin yabancı çıkarlarına ne kadar başarıyla hizmet ettiklerinin üstüne gitmeli.
http://www.globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=23050 adresinde yayımlanan metinden çevrilmiştir.
Mısır’ın önde gelen sosyalistlerinden olan Hossam el-Hamalawy, Mısır’da yönetimin askeri yüksek konseye devredilmesinin ardından, mevcut durumun çok da olumlu olmadığına dair bir metin kaleme aldı. el-Hamalawy’ye göre ordu bugüne kadar Mübarek rejimini ayakta tuttu ve cuntanını halkın taleplerini karşılaması mümkün değil:
Dünden beri, aslında daha öncesinden beri orta sınıf Mısırlıları protestoları durdurmaya ve işlerine dönmeye çağırıyor, bunu vatanseverlik adına yapıyor, “Mısır’ı yeniden inşa edelim”, “eskisinden daha çok çalışalım” vb. biçimdeki en gülünç ninnileri söylüyor. Eğer hâlâ bilmiyorsanız, aslında zaten yeryüzünün en çok çalışan insanları arasındadır.
Bu eylemciler, bizim demokrasiye geçiş konusunda Mübarek’in generallerine güvenmemizi istiyorlar –son 30 yıldaki Mübarek diktatörlüğünün bel kemiğini oluşturan aynı cunta. Ve ben ABD’den yılda 1.3 milyar dolar yardım alan Silahlı Kuvvetler Yüksek Konseyi’nin sonuçta bir “sivil” hükümete geçişin mühendisi olacağına inanırken, bunun ordunun imtiyazlarına asla dokunmayacak bir sistemin devamlılığını garanti edecek, orduyu politikalar hakkında son sözü söyleyecek kurum olarak tutacak (Türkiye örneğinde olduğu gibi), bu İsrail apartheid devleti ile istenmeyen bir barış, ABD donanmasına Süveyş’ten güvenli geçiş, Gazze kuşatmasının sürmesi veya İsrail’e teşvikli ücretlerle doğalgaz ihracatı olsa da Mısır’ın ABD dış politikasının peşinden gitmesini güvence altına alacak bir hükümet olacağından şüphem yok. Sivil bir hükümet, askeri üniforma giymeyen kabine üyeleri falan değil. Sivil hükümet, Mısırlıların taleplerini omuzu kalabalıklardan hiçbir müdahale olmaksızın bütün yönleriyle temsil eden bir hükümet demektir. Ve bunun cunta tarafından başarılması şöyle dursun, buna izin verilmesini zor görüyorum.
Ordu, 1952’den bu yana ülkede egemen kurum olmuştur. Liderleri düzenin parçasıdır. Ve genç subaylar ile askerler bizim müttefikimiz iken, biz bir saniye dahi güven ve inancımızı generallere veremeyiz. Dahası, bu ordu liderlerinin soruşturulması gerekir. İş dünyasına katılımları ile ilgili daha çok şey bilmeyi isterim.
Mısır’daki ayaklanmada tüm sınıflardan insanlar rol aldı. Tahrir Meydanı’nda işçilerle, orta sınıf yurttaşlar ve kent yoksullarıyla birlikte Mısırlı seçkinlerin oğullarını ve kızlarını bulurdunuz. Mübarek, burjuvazinin geniş bir kesimi de dahil toplumdaki tüm sınıfları yabancılaştırmayı başardı. Ancak rejimin parçalanmaya başlamasından ve sistemin çökmek üzere olmasından dolayı ordunun Mübarek’i istifaya zorlamasından sadece üç gün önce kitlesel grevlerin başladığını hatırlayın.
Bazıları işçilerin greve gitmesine şaşırmış olabilir. Ne diyeceğimi bilmiyorum. Bu tamamen aptalca. İşçiler, Aralık 2006’daki Mahalla grevi tarafından tetiklenen ve Mısır tarihinde 1946’dan bu yana yapılan en uzun ve en aralıksız grev dalgasını sahnelediler. Sizin buna dair haberlere ilgi göstermemeniz işçilerin hatası değil. Son üç yıl boyunca Kahire’de ya da bir başka ilde olsun, her gün bazı fabrikalarda grev oldu. Bu grevler sadece ekonomik değil, aynı zamanda imkan dahilinde politikti.
Ayaklanmanın ilk gününden itibaren işçi sınıfı protestolarda rol aldı. Örneğin Mahalla’daki, Süveyş’teki ve Kafr el-Dawwar’daki protestocuların kim olduğunu düşünüyorsunuz? Bununla birlikte işçiler “göstericiler” olarak rol aldı ve “işçiler” olarak yer almaları çok da gerekli değil –ayrı olarak hareket etmediler anlamında. Göstericiler değil hükümet ekonomiyi durma noktasına getirdi; sokağa çıkma yasağıyla, bankaları ve işletmeleri kapatmasıyla. Bu, Mısır halkını terörize etmeyi amaçlayan kapitalist bir saldırıydı. Ancak hükümet Pazar günü ülkeyi “normale” döndürmeyi denediği zaman işçiler fabrikalarına döndüler, mevcut durumu tartıştılar, hep birlikte örgütlenmeye, birlikte hareket etmeye başladılar.
İşçiler tarafından bu hafta sürdürülen grevlerde ekonomik ve politik talepler kaynaşmıştı. Bazı bölgelerde işçiler rejimin düşmesini talepleri arasında listelememişti, ancak Tahrir’dekilerle aynı sloganları kullandılar ve birçok durumda –en azından hakkında bilgi alabildiğim ve başkalarının da olduğundan emin olduğum- işçiler devrimle dayanışma içinde politik taleplerini içeren listeyi ortaya koydular.
Bu işçiler yakın zamanda evlerine dönmüyorlar. Mübarek’in devrilmesiyle cesaretlendiler. Grevlere başladılar, çünkü artık ailelerini besleyemiyorlar. Çocuklarına gidip ordunun kaç ay içinde olacağını bilmedikleri bir zamanda kendilerine yiyecek ve haklarını vereceğine söz verdiğini söyleyemezler. Grevcilerin birçoğu, yozlaşmış, devlet destekli Mısır Sendikalar Federasyonu’ndan ayrı özgür sendikaların kurulmasına dair ek taleplerini yükseltmeye başladılar bile. Bugün, el-Gabal el-Ahmar’da binlerce toplu taşıma çalışanının protesto başlattıklarına dair haberleri aldım bile. Helwan çelik fabrikalarındaki geçici işçiler de protesto düzenliyor. Demiryolu teknisyenleri trenleri durma noktasına getirmeye devam ediyor. el-Hawamdiya Şeker Fabrikası’nda binlerce kişi protesto düzenliyor ve petrol işçileri yarın greve başlayacak ve Bakan Sameh Fahmy’yi suçlayacak, İsrail’e gaz ihracatını durduracak. Ve diğer endüstriyel merkezlerden başka haberler geliyor.
Bu noktada, Tahrir Meydanı işgali muhtemelen askıya alınıyor. Ancak şimdi Tahrir’i fabrikalara taşımalıyız. Devrim ilerlerken kaçınılmaz bir sınıfsal kutuplaşma gerçekleşecek. Uyanık olmalıyız. Bu noktada durmamalıyız. Özgürlüğün anahtarlarını sadece Mısır’a değil, bütün bölgeye taşımalıyız. Aşağıdan doğrudan demokrasi ile bu ülke halkını güçlendirecek bir sürekli devrim ile ileri...
http://mrzine.monthlyreview.org/2011/hh120211.html adresinde yayımlanan metinden çevrilmiştir.
Mısır'da, Devlet Başkanı Hüsnü Mübarek, yetkilerini Eylül ayında yapılacak seçimlere kasdar yardımcısı Ömer Süleyman'a devrederken, bu devir halkın öfkesini dindirmedi. Mübarek'in devir kararını, Mübarek'in kovulmasını temsilen ellerine ayakkabılarını alarak karşılayan Tahrir Meydanı'ndaki binlerce kişi, bugün gerçekleşmesi olası büyük gösterilerin de ilk işareti oldu.
- El Cezire, Gazze'den Mübarek'in devrilmesi kutlamalarınına dair görüntüler yayınlıyot.
- Mısır ordusunun kısa süre içinde bir açıklama yapacağı belirtiliyor.
- El Cezire'ye göre Mısır Devlet Televizyonu da ülkedeki kutlamaları gösterirken haber spikeri de mutlu bir ifadeyle yayını sürdürüyor.
- Başkanlık Sarayı önündeki Mısırlıların çoğu seviçten ağlıyor.
- Mübarek istifa etti, ancak yönetim silahlı kuvvetler konseyine geçti.
- Başkan Yardımcısı Ömer Süleyman'ın kısa açıklamasına göre Hüsnü Mübarek istifa etti.
- Ulusal Demokratik Parti'nin yeni genel sekreteri Hossam Badrawi görevinden istifa etti.
- Protestocuların yolu, başkanlık sarayına 1 km. mesafedeki Salah Salem bölgesinde tanklarla kesildi.
- Göstericiler, "Kıptiler ve Müslümanlar arasında rejime karşı birlik" sloganı atıyorlar.
- Asuit kentinde çıkan çatışmalarda bir kişi hayatını kaybetti, birçok protestocu da yaralandı. Protestocular kentteki Ulusal Demokratik Parti (NDP) merkezini tahrip ettiler.
- Tahrir Meydanı'ndaki protestocular, tepelerinde uçan askeri helikopterleri taciz etmek için yüksek mesafelerde uçurtma uçuruyorlar.
- Mübarek'in Şarm el-Şeyh'e gittiği devlet televizyonu tarafından da doğrulandı.
- Kısa süre içinde devlet başkanlığından açıklama yapılması bekleniyor.
- İskenderiye'de gemiciler protestoculara su ve yiyecek veriyor.
- İskenderiye'de bulunan başkanlık saraylarından birinde keskin nişancılar görülüyor.
- Devlet televizyonu binasının çevresini saran kalabalık onbinlerce kişiyi buldu.
- Danimarka Başbakanı Rasmussen, Mübarek'i görevi bırakmaya çağıran ilk AB ülkesi lideri oldu.
- El Cezire Arapça, çeşitli kaynakların Hüsnü Mübarek'in Birleşik Arap Emirlikleri'ne kaçtığını belirttiğini öne sürüyor.
- El Cezire Arapça'ya göre İskenderiye'de 2 milyon kişi sokakta.
- Al-Arabiya, Mübarek'in Şarm el-Şeyh'e gittiğini iddia ediyor.
- Al-Arabiya, Mübarek'in ülkeden kaçtığı haberini, Mübarek'in Kahire'den ayrıldığı şeklinde düzeltti.
- Ordu, Kahire'de başkanlık sarayına giden yolu kesti.
- BBC Arapça, Mübarek'in saat 13.00 itibariyle ülkeyi terk ettiğini iddia etti.
- Al-Arabiya başkanlık sarayı önünde çatışmaların başladığını iddia ediyor.
- Al-Arabiya haberine göre Mübarek ve eşinin ülkeyi terk ettiği bilgileri geliyor.
- Protestocular İskenderiye'de de Mübarek'in konutlarından birine doğru yürüyor.
- Başkanlık Sarayı önündeki askerlerle protestoculasr arasındaki gerginlik artıyor.
- Ulusal Demokratik Parti'nin (NDP) Kahire web sitesi hackerlar tarafından kırıldı ve siteye "Mübarek ve rejimi düşürülene dek kapalı" mesajı bırakıldı.
- Al-Arabiya televizyonunun haberine göre protestocular Süveyş'te kamu kuruluşlarının kontrolünü ele geçirdi.
- Twitter üzerinden Mısır'da havaalanı polislerinin de greve gittiği iddiaları yayılıyor.
- Tahrir Meydanı'ndaki protestocular Mübarek'in ve ordunun açıklamalarını kastederek "Yararsız" ve "Gayrimeşru" şeklinde slogan atıyor.
- Cuma namazı sonrasında İskenderiye'de protestocular toplanmaya başladı.
- Kahire'deki Başkanlık Sarayı'nın çevresinde protestocular görünmeye başlarken, saray dikenli teller ve tanklasrla korunuyor.
- Ordu açıklamasında, Mübarek yönetimine karşı olunduğuna dair hiçbir işaret yer almadı.
- Mısır ordusu, Mübarek'in "yumuşak geçiş" planına destek açıklaması yaptı.
- Şu dakikalarda Mısır Devlet Televizyonu'ndan silahlı kuvvetlerin açıklaması okunuyor.
- Mübarek'in yetki devrine dair bir açıklama yapan 6 Nisan Gençlik Hareketi, gösterilerin devam etmesi ve Mübarek'in gitmesi için grevlerin tüm ülkeye yayılması çağrısı yaparken, grevlerin oluşturulacak işçi konseyleri tarafından koordine edilmesi gerektiğini vurguladı.
- Göstericilerin hedefi bugün toplam 20 milyon kişiyi sokağa dökmek.
- Cuma namazının ardından gösterilerin ve sokaklardaki kalabalığın artması bekleniyor.
- Mübarek'in açıklamasının asrdından devlet televizyonunu kuşatan halk, sabah saatlerinden itibaren çalışanların binaya girmesine izin vermiyor.
- Mısır ordusunun önemli bir toplantı gerçekleştirdiği ve yakın zamanda bir açıklama yapmasıı beklendiği belirtiliyor.
